Op 21 november 2021 had de herdenking op het Eindeken plaats. Dit in aanwezigheid van familieleden van de slachtoffers die overleden op 22november 1944.
Foto's van Johan Dupré hier klikken
We startten op het Plein met een aantal kinderen die een kistje met kaarsjes naar het Eindeken brachten.
Openingswoordje door Marleen Van De Walle:
Beste aanwezigen
De NSB Kaprijke-Lembeke heeft 100 jaarwapenstilstand in 2018 en 75 jaar bevrijding in 2019 herdacht en het standbeeld voor Omer en Lima op het Fortjen ingehuldigd. Vandaag herdenken we het gruwelijk ongeval met de kinderen op het Eindeken. Daarom staan we hier op het plein waar het horror verhaal begon op 22 november 1944. De jongens, vertegenwoordigers van Medard Claeys, Firmin De Baets, Julien Teerlinck, Gilbert Van Heule en Robert Van Vooren gaan van hier het kistje meenemen. Iedereen die wil kan van hier de jongens in groep volgen en zo hun laatste tocht mee herbeleven. Er kan ook aangesloten worden onderweg aan de Wulfhoek of op het Eindeken zelf.
Na aankomst op het Eindeken deed Dirk Daelemans het verhaal.
Geachte Burgemeester,
Beste Familie,
We staan hier op de plaats waar het ongelooflijke drama 77 jaar geleden plaatsvond.
Met de gegevens dat we vooral verzameld hebben bij de broers en zussen van de slachtoffers heeft NSB Kaprijke-Lembeke een reconstructie proberen te maken van wat 77 jaar geleden die dag gebeurd is.
Reeds van in het begin van de oorlog op 20 mei 1940 is de 7 jarige Karel Van Kerkhove omgekomen bij een bominslag in de Molenstraat. Bij de bevrijding kwamen bij beschietingen in de Vrouwstraat nog eens drie kinderen om het leven. Van de 14 burgerslachtoffers in Kaprijke waren er vier kinderen.
Kaprijke was iets meer dan twee maanden bevrijd van de Duitse bezetter.
Stilaan was men begonnen met van alles op te ruimen en de schade te herstellen. In hun vlucht hadden de Duitse troepen allerhande munitie en springstof achtergelaten.
Zo waren er in de tuin achter de jongensschool, waar nu de bibliotheek is, reeds enkele oorlogstuigen verzameld. De schooljongens konden de springstof zien liggen vanop de speelplaats. Op de bewuste 22 november waren die tuigen verplaatst naar een boom op het plein dicht bij de kiosk. Er stond alleen een draad rond. In 1919 een jaar na het einde van de eerste wereldoorlog werd op die plek een eik geplant als vredesboom. De zes kameraadjes gingen Emelie Van Gelder, in de volksmond Emelie Vergijle eens flink doen verschieten. In die tijd was er nog geen sprake van GSM, computer of Play station waar de jongeren van vandaag zich mee amuseren. Toen was het meestal buitenspelen en ravotten dat de jongens deden zoals met een zelfgemaakte, katapult of boog en pijl schieten. Ze gingen in boomgaarden en houtkanten de vogelnesten gaan roven of in de grachten gaan vissen. Emelie Van Gelder had hier op het Eindeken een boomgaard staan en een haag van een soort bessenstruiken waar de kinderen verlekkerd op waren. Het gebeurde wel eens dat de kwajongens weggejaagd werden door Emelie met haar hond.
Door gebrek aan leerkrachten was er in die tijd les in de voormiddag voor de ene groep jongens en in de namiddag voor de andere groep. Medard Claeys, zoon van Kamiel en Maria Engels, Firmin De Baets, zoon van Edmond en Madeleine Dobbelaere, Julien Teerlinck, zoon van Maurits en Margriet Hoornaert, Gilbert Van Heule, zoon van Bernard en Emma Antheunis en Robert Van Vooren, zoon van Maurits en Emma Thienpont hadden in de voormiddag les gehad. ‘s Middags namen de jongens de springstof mee en gingen langs de kant van de kerk door de Voorstraat naar huis op het Eindeken en Julien naar de Vlotte. Roger en Georges Teerlinck, twee broers van Julien gingen in de namiddag naar school. Roger die langs de overkant van de Voorstraat ging, had gezien dat de jongens iets bij zich hadden, maar had daar geen verdere aandacht aan besteed. Georges was hen langs dezelfde kant tegengekomen en had hen gevraagd wat ze bij zich hadden en wat ze er zouden mee doen. Ze zouden wraak nemen op Emelie. De zesde jongen was volgens Maria Teerlinck een Antwerpenaar die enkele huizen voor de familie Van Heule verbleef en er weggeroepen werd om te eten. Het is zijn geluk geweest. Hier aangekomen hebben de jongens het kistje bedekt met bladeren en die in brand gestoken. Het was hen om die luide knal omdoen maar beseften helaas niet welke fatale uitwerking er zou volgen.
De kaarsjes werden geplaatst en aangestoken door familieleden van de slachtoffers.
Marleen Van De Walle las een tekst voor van Deken Boeikens uit de kerkarchieven .
Sandra De Buck las het gedicht voor van Marieke Van Hoestenberghe, dorpsdichter van Kaprijke.
Onschuld
Zich van geen kwaad bewust
Moeder die snel nog haar kinderen kust
Spel mondt uit
In de hel
Geen wolkje aan de lucht
En plots
Zonder zucht
Overal brand
Benen, armen
Daar een hand
Geen kussen meer
Geen vaarwel
Wees voorzichtig
Te laat
Nog voor de zon ondergaat
Ontnomen jeugd
Lucifers worden een bom
En juist daarom
Herdenking op het eindeken
Want hier kwam een einde
Aan spelen en vertier
Maar een diepe wonde geslagen
Hier
Voor eeuwig slapen
De gevaren van de oorlog
Met bloed in het kielzog
Zo klein
En voor altijd groot
In moeder aarde haar schoot
Na het neerleggen van de kransen werd De Last Post, De Vlaamse Leeuw en Het Belgisch volkslied afgespeeld.
